Να αλλάξω δέρμα και να φορέσω μια σκιά είναι εύκολο αλλά παραδόξως χρονοβόρο. Θα το κάνω, κύτταρο-κύτταρο με βαριά ανάσα και όταν θα σκοτεινιάσει, την κατ’ άλλους χαιρέκακη ώρα του Μεγάλου Όχι, θα έχω σχήμα ό,τι μου άφησε κληρονομιά και χρέος και κατάρα το πρώην – λέω από τώρα – ζεστό καλούπι για την μορφοποίηση σε συγκεκριμένη πυκνότητα των 0 και των 1 μου.

Να αλλάξω, να γίνω αυτό που δεν θα ήμουν ποτέ αν δεν το προσπαθούσα με περισσή ανταπόκριση στου αίματος το κάλεσμα για διαφυγή. Μοιάζει με έρωτα, αλλά δεν είναι μία τόσο χρονοβόρα διαδικασία η αρχή του αεικίνητου ούτε μπορεί να είναι έρωτας κάτι που αντιτίθεται στα πάνσοφα εκ γεννετής τους συστήματα Gauss-Jordan.

Γιατί τι είναι άλλο ο έρωτας από μια ληξιπρόθεσμη υπόσχεση στην Ιερή Μονάδα για περαιτέρω επεξεργασία του μη λογικού;

Τα πάντα, σε μιγαδικό επίπεδο.